อยากเขียนอะไรที่มีเนื้อหาสาระมาหลายวันแล้ว

มีเรื่องราวมากมายที่อยากจะเล่า อยากจะเขียน

แต่ความรู้สึกหนึ่งที่อัดแน่นอยู่ข้างใน

แน่นจนหายใจไม่ออก

มันกำลังเรียกร้องให้ฉันสนใจแต่เรื่องนี้เรื่องเดียว

ความรู้สึกบ้าๆบอๆที่ทำให้คนสติดีกลายเป็นอีบ้า

ความรู้สึกดีๆที่ทำให้คนไม่ใส่ใจตัวเองหันมารักสวยรักงาม

ความรู้สึกห่วยๆที่ทำให้คนไม่คิดอะไรมาก นั่งเพ้อถึงคนๆหนึ่งได้เป็นวันๆ

ความรู้สึกหวาดๆที่ทำให้คนเชื่อใจไครง่ายๆ กลายเป็นคนขี้ระแวง

ความรู้สึกกลัวๆที่ทำให้คนใจกล้า(หน้าด้าน) กลายเป็นคนที่กลัวไปซะทุกอย่าง

ความรู้สึกเหงาๆที่ทำให้คนเพื่อนเยอะ รู้สึกเหมือนโลกนี้มีอยู่แค่สองคน

ความรู้สึกเจ็บๆที่ทำให้คนเข้มแข็งร้องไห้ได้โดยไม่มีเหตุผล

ความรู้สึกวุ่นวายที่ทำให้คนช่างจัดการ ไม่รู้จะทำอย่างไรกับชีวิต

เดาเอาเถอะ...ว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร

มันคงไม่ยากนักหรอก

ช่วงนี้ที่โรงเรียนมีกิจกรรมน๊อยน้อย

น้อยขนาดที่ว่า

ฉันเดินเข้าไปทำกิจกรรมที่ห้องสมุด

แล้วครูถามว่า "ได้เรียนบ้างหรือเปล่า"

ฉันทำได้แค่ยิ้มแหยๆตอบกลับไป

แอบกระซิบในใจว่า

ฉันไม่ได้เรียนเต็มเม็ดเต็มหน่วยมาเป็นอาทิตย์แล้ว

กว่าจะหาเวลาว่างให้หยุดหายใจ

นึกกับตัวเองแบบเด็กเรียน(?)

กะว่าเวลาจะเอาไปอ่านหนังสือทบทวนให้หมด

แต่ไม่รู้มันเป็นอย่างไร

นั่งไปนั่งมา เขียนไปเขียนมา

ในสมุดบันทึกเล่มโปรด

ดันเต็มไปด้วยกลอนพร่ำเพ้อพรรณนาเสีอย่างนั้น

พอมีเวลาว่างเข้าหน่อย

ก็เข้ามาตามหลอกตามหลอนอยู่ในสมองฉัน

สมุดบันทึกของฉันมันเต็มไปด้วยเรื่องของคนๆนั้น

เดินเข้าโรงเรียนมาก็ได้ยินแต่เรื่องของคนๆนั้น

เปิดปากคุยกับเพื่อนก็ได้ยินแต่ชื่อของคนๆนั้น

ปราดสายตาไปตามพื้นพิภพ

จะมองไปที่กรวดหินดินทราย หมูหมากาไก่

จะมองอะไรๆก็เห็นแต่คนๆนั้น

รำคาญแล้วเว้ยเฮ้ย

ตามหลอกหลอนกันอยู่ได้

ไม่ได้คิดถึงทุกลมหายใจ

แต่พอมีเวลาว่างเมื่อไรก็โผล่มาเชียว

ทั้งๆที่ตัวก็อยู่ไกลกันเป็นโยชน์

แต่โผล่มารบกวนสมองฉันบ่อยยิ่งกว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆเสียอีก

ทั้งปี แทบไม่ได้เจอหน้า

ทั้งเดือน แทบไม่ได้คุยกัน

แต่ทำไมหน้ากวนๆต้องลอยมากวนใจด้วยฟะ

อยากจะลืม ลืม ลืม

อยากจะเลิกสนใจ

ทั้งๆที่รู้ว่าหากเผลอถลำลงไปก็คงมีแต่เจ็บ